تابآوری انسانی در عصر ناملایمات
پردهای از امید در مواجهه با چالشها
در عصری که مرزهای جغرافیایی کمرنگ شده و جهان به دهکدهای کوچک تبدیل گشته، انسانها با طیف وسیعی از ناملایمات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مواجهاند.
از بحرانهای اقتصادی جهانی و نابرابریهای فزاینده گرفته تا تغییرات اقلیمی و چالشهای هویتی ناشی از جهانیشدن، هر یک به نوبه خود، توانمندیهای انسانی را به بوته آزمایش میگذارند.
در این میان، مفهوم “تابآوری” (Resilience) به عنوان یک ویژگی محوری و حیاتی، برای بقا و پیشرفت نوع بشر برجسته میشود.
تابآوری نه تنها به معنای صرف مقاومت در برابر دشواریهاست، بلکه فرایند پویای سازگاری، رشد و حتی شکوفایی در مواجهه با بحرانها را در بر میگیرد.
فهم تابآوری: از روانشناسی فردی تا ظرفیتهای اجتماعی
ریشههای مفهوم تابآوری را میتوان در روانشناسی یافت، جایی که به توانایی افراد در بازگشت به حالت عادی پس از رویدادهای آسیبزا اشاره دارد (Smith et al., 2008).
با این حال، دامنه این مفهوم به سرعت فراتر از سطح فردی رفته و ابعاد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را نیز در بر گرفته است.
تابآوری، در یک تعریف جامع، ظرفیت یک سیستم (فرد، خانواده، جامعه یا حتی یک ملت) برای جذب شوکها، بازیابی عملکرد اساسی، و در نهایت، تطبیق و تحول در مواجهه با تغییرات عمده و استرسزا است (Folke, 2016).
زمینههای ناملایمات و نمودهای تابآوری
ناملایمات اقتصادی
در دهه اخیر، جهان شاهد نوسانات شدید اقتصادی، بحرانهای مالی و افزایش نابرابری بوده است.
این ناملایمات، فشار زیادی بر افراد و خانوادهها وارد میکنند و منجر به از دست دادن شغل، کاهش درآمد و ناامنی اقتصادی میشوند. تابآوری در این زمینه به اشکال مختلفی ظهور میکند:
انطباقپذیری شغلی: توانایی افراد برای توسعه مهارتهای جدید، تغییر مسیر شغلی و تطبیق با بازارهای کار متغیر. مطالعات نشان دادهاند که خودکارآمدی و مهارتآموزی مستمر، نقش کلیدی در تابآوری اقتصادی ایفا میکنند (Bandura, 1997).
شبکههای حمایت اجتماعی: خانواده، دوستان و جوامع محلی، منابع حیاتی حمایت مالی و روانی را فراهم میکنند. این شبکهها به عنوان نوعی “بیمه اجتماعی غیررسمی” عمل کرده و به افراد کمک میکنند تا از بحرانهای اقتصادی عبور کنند (Putnam, 2000).
کارآفرینی و نوآوری: در مواجهه با محدودیتها، بسیاری از افراد به سمت کارآفرینی سوق پیدا میکنند. این روحیه، نه تنها راه حلی برای مشکلات فردی است، بلکه میتواند به رشد اقتصادی و ایجاد فرصتهای جدید در جوامع منجر شود.
ناملایمات اجتماعی
جوامع مدرن با چالشهایی نظیر افزایش تنشهای اجتماعی، نژادپرستی، تبعیض و از هم گسیختگی بافتهای اجتماعی مواجه هستند.
این ناملایمات میتوانند حس تعلق خاطر را تضعیف کرده و به انزوای اجتماعی منجر شوند. تابآوری در این بافت شامل موارد زیر است:
همبستگی اجتماعی و سرمایه اجتماعی: ایجاد و تقویت ارتباطات مستحکم بین افراد و گروهها، اعتماد متقابل و هنجارهای مشترک، به جوامع کمک میکند تا در برابر چالشها مقاومتر باشند (Coleman, 1988).
ظرفیت حل تعارض: توانایی گفتگو، مذاکره و یافتن راهحلهای مسالمتآمیز برای اختلافات، از ویژگیهای تابآوری اجتماعی است که از تشدید بحرانها جلوگیری میکند.
سیاستهای فراگیر و عدالت اجتماعی: جوامعی که به عدالت اجتماعی اهمیت میدهند و فرصتهای برابر برای همه اعضا فراهم میکنند، کمتر دچار شکافهای اجتماعی میشوند و توان بالاتری برای مقابله با ناملایمات دارند.
ناملایمات فرهنگی
جهانیشدن و پیشرفت فناوری، همسو با سرعت بالای تبادل اطلاعات و ایدهها، فشار زیادی بر هویتهای فرهنگی وارد میکند.
از دست دادن سنتها، هویتزدایی و تضادهای فرهنگی، از جمله چالشهای این عصر هستند. تابآوری فرهنگی نیازمند:
حفظ و احیای هویت فرهنگی: تلاش برای پاسداری از زبان، آداب و رسوم و ارزشهای فرهنگی بومی در کنار پذیرش تغییرات، به تعادل و تابآوری فرهنگی منجر میشود.
گفتگوی بینفرهنگی: توانایی درک و احترام به فرهنگهای دیگر، و ایجاد فضایی برای تبادل سازنده بین فرهنگها، به جای برخورد و تقابل.
انعطافپذیری فرهنگی و نوآوری: فرهنگهای تابآور، آنهایی هستند که میتوانند خود را با شرایط جدید تطبیق دهند، ایدههای جدید را جذب کرده و در عین حال، به ریشههای خود وفادار بمانند (Appadurai, 1996).
ساختارهای حمایتی و عوامل تقویتکننده تابآوری
تابآوری امری ذاتی و ثابت نیست؛ بلکه میتواند از طریق عوامل حمایتی و مداخلات هدفمند تقویت شود. برخی از مهمترین این عوامل عبارتند از:
آموزش و یادگیری مادامالعمر: آموزش، افراد را به مهارتها و دانش لازم برای سازگاری با تغییرات مجهز میکند و به آنها توانایی میدهد تا فرصتهای جدید را شناسایی و از آنها بهرهبرداری کنند.
سلامت روان و رفاه: حمایت از سلامت روان افراد، دسترسی به خدمات مشاورهای و درمان، و ترویج سبک زندگی سالم، از ارکان اصلی تابآوری فردی و اجتماعی است (WHO, 2020).
نهادهای دموکراتیک و حکمرانی خوب: دولتهایی که شفاف، پاسخگو و مشارکتی عمل میکنند، میتوانند اطمینان و اعتماد را در جامعه بسازند و بستری برای تابآوری فراهم آورند.
سرمایهگذاری در زیرساختهای حیاتی: زیرساختهای قوی و انعطافپذیر (انتقال انرژی، حمل و نقل، ارتباطات) در مواقع بحران، عملکرد جامعه را تضمین کرده و امکان بهبود سریعتر را فراهم میآورند.
نتیجهگیری: تابآوری به عنوان راهبردی برای آینده
در عصر ناملایمات، تابآوری دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی حیاتی است.
این مفهوم فراتر از صرف مقاومت در برابر دشواریهاست و به ظرفیت انسانها و جوامع برای سازگاری، یادگیری، رشد و تحول در مواجهه با چالشها اشاره دارد.
از انعطافپذیری اقتصادی و سرمایه اجتماعی قوی گرفته تا حفظ هویت فرهنگی و گفتگوی بینفرهنگی، هر یک از این ابعاد، بلوکهای سازنده تابآوری هستند.
با تقویت این ابعاد از طریق آموزش، حمایتهای اجتماعی و نهادی، و توسعه سیاستهای فراگیر، میتوانیم جوامعی بسازیم که نه تنها در برابر طوفانهای عصر حاضر مقاوماند، بلکه از دل این ناملایمات، قویتر، متحدتر و شکوفاتر بیرون میآیند.
تابآوری، در حقیقت، پردهای از امید است که به ما امکان میدهد آیندهای پایدارتر و انسانیتر را برای همه رقم بزنیم.
منابع
Appadurai, A. (1996). Modernity at Large: Cultural Dimensions of Globalization. University of Minnesota Press.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
Coleman, J. S. (1988). Social Capital in the Creation of Human Capital. American Journal of Sociology, 94, S95-S120.
Folke, C. (2016). Resilience (republished). Ecology and Society, 21(4).
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon & Schuster.
Smith, B. W., Dalen, J., Wiggins, K., Tooley, E., Christopher, P., & Bernard, J. (2008). The Brief Resilience Scale: Assessing the ability to bounce back. International Journal of Behavioral Medicine, 15(3), 194-205.
World Health Organization (WHO). (2020). Mental health and psychosocial support in emergencies. Retrieved from https://www.who.int/mental_health/emergencies/en/
