رسانه تاب آوری ایران: ارائه آموزشهای مراقبت از خود به مردم در شرایط جنگی، متاسفانه در گذشته مغفول واقع شده است.
یکی از دلایل اصلی این غفلت، شاید تصور حاکمیت مبنی بر کفایت توانمندیهای نظامی و دفاعی کشور برای مقابله با تهدیدات بوده است.
این رویکرد، به نوعی، اولویتدهی به بُعد سختافزاری امنیت و نادیده گرفتن اهمیت آمادگی روانی و اجتماعی مردم را در پی داشته است.
همچنین، نگرانی از ایجاد هراس و اختلال در آرامش عمومی نیز ممکن است در تعلل تصمیمگیران موثر بوده باشد؛ این تصور که آگاهیرسانی در مورد خطرات احتمالی، موجب افزایش اضطراب و ناامنی در جامعه خواهد شد.
علاوه بر این، فقدان هماهنگی و برنامهریزی جامع بین نهادهای مسئول نیز نقش بسزایی در این کوتاهی ایفا کرده است.
نبود یک نهاد متولی مشخص و تقسیممسئولیتهای پراکنده، مانع از تدوین و اجرای یک برنامه آموزشی منسجم و فراگیر شده است.
در کنار این موارد، محدودیتهای بودجهای و اولویتبندیهای نادرست تخصیص منابع نیز میتوانسته مانع از سرمایهگذاری کافی در زمینه آموزشهای مراقبت از خود شود.
درس گرفتن از این غفلت و برنامهریزی دقیق و کارآمد برای آینده، امروزه بیش از هر زمان دیگری ضروری است.





